Van schip naar sculptuur

  • door
Er wordt vaak gevraagd of het niet zonde is dat het schip tijdens zijn reis in stukken valt.

Dat is een hele goede vraag! Het is een belangrijk onderdeel van het project. Daarom nemen we je mee in wat achtergrondinformatie over de oorspronkelijke opdracht.

De Gemeente Dordrecht wil de (wandel)route van het Dordrechts Museum naar het Hof van Nederland aantrekkelijker maken voor de buurt en de bezoekers van de stad. Om dit te realiseren is een aantal kunstenaars gevraagd om hiervoor een plan uit te werken. De keuze viel op Edward Clydesdale Thomson, omdat zijn plan goed aansluit bij het karakter en de historie van de stad.

Het plan van Edward bestaat uit drie delen die niet los van elkaar te realiseren zijn. Het uiteindelijke werk kan je zien als één verhaal met drie hoofdstukken, waarbij het schip steeds een transformatie ondergaat. Het wordt op historische wijze gebouwd en vervolgens verkoold. Het verkoolde schip transformeert daarna tijdens zijn reis door de straten naar brokstukken. Vervolgens bewerkt Edward de houten brokstukken zo dat ze kunnen worden gegoten in brons. Het schip wordt dus gebouwd om uit elkaar te vallen.

Hoofdstuk 1 — Het schip
Hoofdstuk één omvat het bouwen van een ‘onmogelijk’ schip. Een schip dat doet denken aan de historische hektjalk die vroeger veel te zien was rondom de wateren van Dordrecht. Een schip zoals bijvoorbeeld de Jonge Jacob, nu tentoongesteld in het Binnenvaartmuseum. Het wordt een ‘onmogelijk’ schip genoemd omdat het gebouwd wordt met materialen en technieken waar je tegenwoordig niet meer zo’n groot schip mee kan bouwen. Dit schip wordt met een andere houtsoort gebouwd en zonder alle precieze afwerkingen. Het schip is in dit kunstproject een symbool en wordt als methode ingezet. Dit is ook de reden waarom het schip zwartgeblakerd wordt.

Hoofdstuk 2 — De reis
Hoofdstuk twee is het event in het najaar van 2021. We gaan met heel veel mensen een bijzondere reis afleggen en iets doen wat niemand ooit gedaan heeft. We trekken het zwartgeblakerde schip met menskracht door de binnenstad. Het schip zal als een houtskoolpotlood zijn spoor achterlaten en in stukken uit elkaar vallen omdat het schip te groot is om door de nauwe straatjes te passen. Door dit groots en feestelijk te vieren komt het automatisch in het collectieve geheugen van de stad.

Hoofdstuk 3 — De sculpturen
Hoofdstuk drie is de wandelroute met sculpturen als herinneringen, die de reis van het schip vereeuwigen. Op de plekken waar het schip breekt, wordt een gedeelte van het schip als bronzen markering of sculptuur teruggeplaatst. Dit gebeurt in 2022, dan wordt de route officieel geopend.Hiermee wordt een nieuw verhaal geschreven over en met de stad. De vraag of het niet zonde is om het schip kapot te laten gaan is een logische. We willen vasthouden aan haar schoonheid. We vereenzelvigen ons met schepen: we geven ze namen, staren naar hun trage beweging over het water en we bewonderen hun kracht en constructie. Een schip dat vergaat heeft iets emotioneels en tragisch. Maar er zit ook schoonheid in destructie, omdat je daarin het moment van transformatie en het verlopen van de tijd ervaart.

Het verhaal van het onmogelijke schip heeft een oorsprong, een hoogtepunt en een nagedachtenis, net het leven zelf eigenlijk.